จับฉลากกินกันเอง!! เมื่อนักล่าวาฬ 20 ชีวิตถูกวาฬโจมตีและนี่คือชะตากรรม 95 วันกลางทะเลอันโหดร้าย

พวกเราอยู่บนแผ่นดินใหญ่มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ มากมาย ไม่ว่าเป็นของใช้หรืออาหาร แต่ลองนึกดูหากคุณอยู่กลางทะเลอันโดดเดี๋ยวเมื่ออาหารหมดลงคุณจะทำอย่างไร? วันนี้เราจึงขอนำเสนอเรื่องจริงในอดีตเมื่อปี 1820 พร้อมแล้วไปอ่านกันเลย

 

หมายเหตุ – ภาพประกอบบางส่วนนำมาจากภาพยนต์เรื่อง In the Heart of the Sea

 

ย้อนกลับไปในปี 1820

เรือล่าวาฬสัญชาติอเมริกันที่มีชื่อว่า Essex ได้ออกเดินทางจากแมสซาชูเซตส์ เพื่อออกไปล่าวาฬสเปิร์มในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้เพื่อนำกลับมาขายเพราะในขณะนั้นไขวาฬถือเป็นสินค้าที่มีราคาค่อนข้างดี

 

หากสามารถล่ากลับมาได้สักตัวนั่นอาจจะทำให้ผู้ล่าไม่ต้องทำงานไปอีกสักสองสามเดือน ด้วยเหตุนี้จึงมีชาวประมงเป็นจำนวนมากพร้อมที่จะเสี่ยงชีวิตออกไปล่าวาฬกันอย่างเนืองแน่น

 

การล่าวาฬในอดีตนั้นถือว่าเป็นงานที่ค่อนข้างอันตราย ทั้งจากพายุที่คาดเดาไม่ได้ การต่อสู้จากวาฬที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดก็เป็นอุปสรรคที่หนักหนาเอาเรื่อง

 

เรือแตก!!

เรือ Essex ก็เป็นเรือล่าวาฬอีกลำที่ค่อนข้างจะโชคร้ายเมื่อพวกเขาได้ทำการต้อนวาฬสเปิร์มขนาดใหญ่กว่าเรือให้จนมุมจนมันหันกลับมาสู้จนเรือของพวกเขานั้นเสียหายและต้องทำการสละเรือใหญ่ แบ่งลูกเรือจำนวน 20 คนลงเรือเล็กทั้ง 3 ลำเพื่อเอาชีวิตรอดจนเป็นที่มาของโศกนาฏกรรมต่อไปนี้

 

หลังจากที่เรือ Essex นั้นถูกวาฬสเปิร์มขนาดใหญ่ (กว่าเรือ) โจมตีจนต้องสละเรือ พวกเขาใช้เวลากว่า 2 วันในการในการลำเลียงเสบียงที่ประกอบไปด้วยขนมปังแห้ง เนื้อเค็ม ถ่ายลงเรือเล็กทั้ง 3 ลำ

 

 

โชคร้ายที่เสบียงทั้งหมดนั้นถูกน้ำทะเลสาดเข้าจนทำให้กลายเป็นการกินก้อนเกลือดีๆ นี่เอง แต่พวกเขาต้องกล้ำกลืนกินเพราะมันเป็นเพียงเสบียงชุดเดียวที่พวกเขาเหลืออยู่

 

แน่นอนว่าการกินอาหารที่มีรสเค็มจัดสิ่งที่ตามนั้นคือความกระหายน้ำ เมื่อน้ำจืดบนเรือหมดลงอย่างรวดเร็วลูกเรือทั้งหมดต้องหันมารองน้ำค้างดื่มซึ่งไม่พออยู่แล้วสำหรับคน 7 คนบนเรือแต่ละลำ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเอาชีวิตรอดด้วยการดื่มฉี่ของตนเอง

 

หลังจากผ่านไป 10 วัน

ความอดอยากทำให้สมาชิกบางคนบนเรือเสียชีวิตลงจากความหิวโหยที่เกิดขึ้น ในตอนแรกนั้นพวกเขาได้ทำพิธีศพในแบบฉบับคนเรือนั่นก็คือการทิ้งร่างผู้เสียชีวิตลงสู่ทะเล

 

เวลาผ่านไป 30 วัน

เสบียงที่เปียกน้ำทะเลก็หมดลงพวกเขาจึงจำเป็นที่จะต้องจับอะไรก็ได้ที่ผ่านมาใกล้ๆ กับเรือกินเป็นอาหาร แต่ทว่าจำนวนที่ได้นั้นก็น้อยนิดไม่เพียงพอที่จะทำให้ท้องคนที่อยู่บนเรืออิ่มได้

 

คราวนี้เมื่อมีคนเสียชีวิตลง คนที่เหลืออยู่ภายในเรือจึงมีมติกันว่าจะกินพวกเขาเพื่อเป็นการต่อชีวิตคนที่ยังเหลืออยู่ ผู้ที่เสียชีวิตก็ได้กลายเป็นอาหารของคนที่อยู่บนเรือ แน่นอนว่ามันต้องมีวันหมด คราวนี้พวกเขาไม่รอให้มีคนตายเองอีกต่อไป

 

ไม้สั้นไม้ยาวแห่งชีวิต

พวกเขาประชุมกันว่าจะทำการหาผู้เสียสละจากการจับไม้สั้นไม้ยาว หากว่าใครเกิด “ซวย” ขึ้นมา คนที่เหลือถ้ามีชีวิตรอดกลับไปพวกเขาสัญญาว่าจะดูแลครอบครัวของคนที่เสียสละเป็นอย่างดีให้สมกับที่ยอมเสียสละตัวเองต่อชีวิตให้พวกเขา

 

เวลาผ่านไป 95 วัน

การต่อสู้ของลูกเรือแห่งเรือ Essex นั้นดำเนินไปกว่า 95 วันกว่าที่จะมีผู้พบเจอและเข้าช่วยเหลือ จากจำนวนลูกเรือถึง 20 คนกลับเหลือเพียงแค่ 8 คนเท่านั้น 5 คนเสียชีวิตจากความหิวโหยและ 7 คนเสียชีวิตจากการเป็นผู้เสียสละให้คนที่เหลืออยู่รอด

 

วันที่พวกเขาถูกช่วยเหลือนั้นมีรายงานว่าคนที่ลูกเรือที่อยู่บนเรือนั้นไม่มีสติ ราวกับวิญญาณของพวกเขาหลุดลอยออกไปหนำซ้ำพวกเขายังกลัวคนที่เข้ามาช่วยเหลืออีกด้วย

 

ซึ่งกว่าที่จะกลับเข้าสู่สังคมได้พวกเขาต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่นานพอสมควร นอกจากนี้ลูกเรือหลายคนยังทำการระลึกถึงเพื่อนที่ยอมเสียสละตนเองเป็นอาหารด้วยการอดอาหารในทุกวันที่ 20 ของเดือน

 

เรื่องราวของพวกเขานั้นกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ Herman Melville นักเขียนชาวอเมริกันแต่งนิยายเกี่ยวกับราชาสัตว์ประหลาดแห่งมหาสมุทรอย่างวาฬ “โมบี้ ดิ๊ก” ออกมาในปี 1851 และเรื่องราวของพวกเขายังถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับการโจมตีของปลาวาฬอีกนับไม่ถ้วน

 

เครดิตข้อมูล SpokeDark.TV

แบ่งปัน